1946/47

6.VI.1946
11 właścicieli profesjonalnych drużyn hokejowych tworzy Basketball Association of America. Sezon miał składać się z 60 meczy. Tego dnia powstaje również klub Boston Celtics i rozgrywa swój pierwszy mecz pod wodzą legendarnego Arnold Aurebach. Ulega w nim z Chicago Stags 57-55. Widowisko to oglądało 4 329 fanów.

1951

Celtowie wzmacniają się pozyskując SG Billa Sharmana.

1956/57

Boston Celtics - St.Louis Hawks (4-3)
Pierwsze z trzech sławnych posunięć Aurebacha miało miejsce przed sezonem 1956-1957, gdy coach oddał st. Louis Hawks dwóch dobrych, doświadczonych zawodników: Eda Macaulya i Cliffa Hagana, w zamian za prawo pierwszego wyboru w drafcie. Chodziło o pozyskanie 208-centymetrowego Bill'a Russell'a, grającego na pozycji centra. Aurebach wrócił również K.C. Jonesa Tommy'ego Heinsohna. Po roku, korzystając z przysługującego Celtom wyboru w pierwszej rundzie draftu, dodał do ekipy celnie rzucającego obrońcę Sama Jonesa. Ci właśnie zawodnicy, którzy mieli w przyszłości zostać uhonorowani miejscem w Panteonie Sławy Basketu, stali się współtwórcami epoki Boston Catlisc. W 1957r Boston wchodzi do Playoffs z najlepszym wynikiem w lidze 44-28. Debiutant Bill Russell pomógł drużynie z Bostonu w ich pierwszym finale NBA. Nie zdobywał zbyt wiele punktów, lecz był tytanem defensywy i prawdziwym liderem zespołu. Pierwsze starcie rozciągnęło się do 2 dogrywek aż Jack Coleman doprowadził do wyniku 125-123 i zwycięstwa St.Louis.Bob Pettit z Hawks rozegrał świetną grę-zdobył 37 pkt. Kolejne mecze kończyły się powodzeniem na przemian jednej z drużyn tak, że po raz kolejny doszło do decydującego siódmego meczu. Ten mecz podobnie jak mecz pierwszy zakończył się wynikiem 125-123 po dwóch dogrywkach, ale tym razem dla drużyny Bostonu. Zadecydowały o tym dwa trafienia z rzutów wolnych Celtów w ostatnich chwilach spotkania. Te właśnie dwa celne rzuty dały Bostonowi tytuł.

Bob Cousy i Billem Sharman

1957/58

Boston Celtics - St.Louis Hawks (2-4)
W finale rozgrywek spotkały się te same drużyny, co przed rokiem. Zaczęło się tak jak poprzednim razem. St.Louis wygrało pierwszy mecz, po czym zostało rozgromione w meczu drugim. Przełom w serii spowodowała kontuzja, Billa Russella w meczu trzecim, po którym nie mógł już dalej grać W owym spotkaniu Hawks wygrali 111-108. Drużyna z Bostonu wywalczyła zwycięstwo w meczu czwartym, ale to było już wszystko, co Celtics mieli do powiedzenia w tych finałach. W następnej potyczce przegrali 100-102. W ostatnim, szóstym meczu gwiazda St.Louis Bob Pettit zdobył 50 pkt., czym przypieczętował mistrzostwo dla swojego zespołu. Na pocieszenie Celtom pozostaje fakt, że przegrali po wspaniałej walce, bez Billa Rusella, który zostaje MVP regularnego sezonu.

1958/59

Boston Celtics - Minneapolis Lakers (4-0)
Celtowie uzyskują w sezonie zasadniczym 52-20. Boston Celtics zanotowali pierwsze w historii Finałów NBA czteromeczowe zwycięstwo kładąc na łopatki, Lakers'ów. Poza Billem Russellem, Bobem Cousy i Billem Sharmanem Celtics wzmocnili się o nowo przybyłych Sama Jonesa, K.C.Jonesa. Ten skład zapewnił im bezapelacyjną wygraną, mimo, iż trzy z czterech spotkań zakończyło się różnicą mniejszą niż pięć punktów.

1959/60

Boston Celtics - St.Louis Hawks (4-3)
Celtics i Hawks podzielili się wygranymi w pierwszych dwóch spotkaniach w Bostonie i analogicznie później w St.Louis. Trzech zawodników Hawks Bob Pettit, Cliff Hagan i Clyde Lovellette uzyskiwało wspólnie 71,7 pkt. na mecz. Boston wygrał piąty mecz 127-102, a St.Louis szósty 105-102. W siódmej potyczce dzięki 22 punktom i 35 zbiórkom Billa Russella Boston łatwo wygrał 122-103 i zdobył drugi z kolei tytuł mistrzowski.

Sam Jones i Bill Russell

1960/61

Boston Celtics - St.Louis Hawks (4-1)
Wygrywając swój trzeci pod rząd tytuł z sześcioma zawodnikami uzyskującym ponad 15 pkt. na mecz, Celtics ugruntowali się jako dominujący zespół NBA.W pierwszym meczu zmiażdżyli przeciwników 129-95, a w drugim wygrali 116-108. W trzecim spotkaniu St.Louis grając u siebie zdołało wygrać 124-120 jednak dzięki obronnej waleczności Billa Russella na środku boiska Boston wygrał 119-104 w St.Louis oraz 121-112 u siebie.

1961/62

Boston Celtics - Los Angeles Lakers (4-3)
Po tym jak obydwa zespoły podzieliły się wygraną w dwóch pierwszych meczach, w spotkaniu trzecim, dzięki przechwytowi piłki Jerry'ego Westa w ostatniej sekundzie Lakersi objęli prowadzenie 2-1 w serii wygrywając 117-115. Boston wyrównał wygraną w meczu czwartym 115-103.W piątym meczu gwiazda Lakersów Elgin Baylor zdobył 61 punktów,czym ustanowił rekord finałów (Jeziorowcy wygrali 126-121).Boston się jednak odegrał 119-105 w szóstym spotkaniu, czym doprowadził do siódmego meczu. W ostatnich sekundach tego ostatniego meczu był wynik 100-100. Frank Salvy z LA rzucił, po czym piłka po jego rzucie zatańczyła na obręczy i wypadła. W dogrywce Boston okazał się lepszy i wygrywając 110-107 zdobył kolejny tytuł.

1962/63

Boston Celtics - Los Angeles Lakers (4-2)
Boston odskoczył Lakersom do przodu dwiema wygranymi 117-114 i 113-106. Los Angeles wygrało mecz trzeci 119-99, ale przegrało czwarty 105-108. Boston miał szansę zakończyć serię w piątym spotkaniu, lecz 43 punkty Baylora pozwoliły Lakersom wygrać 126-119 i przedłużyć serię. Szóste spotkanie było wyrównane, ale Boston wygrał 112-109 i zdobył piąte, kolejne mistrzostwo. 34 letni Bob Cousy po zdobyciu tytułu mistrzowskiego odchodzi definitywnie z NBA. Na jego miejsce Celtowie pozyskują Johna Havlicka.

1963/64

Boston Celtics - San Francisco Warriors (4-1)
Warriors byli w posiadaniu lidera strzelców NBA - Wilta Chamberlaina (36,9 pkt.), który pierwszy raz grał w finale przeciw Russellowi. Jednak sam Chamberlain nie był w stanie pokonać doskonale zgranego zespołu Celtics. Boston wygrał najpierw 108-96, a następnie 124-101. Wprawdzie San Francisco wygrali w trzecim spotkaniu 115-91 ale to było wszystko, na co było ich stać. Nawet świetna dyspozycja Chamberlaina (38 pkt. w czwartym i 30 kpt. w piątym spotkaniu) nie uchroniła ich od porażek odpowiednio: 98-95 i 105-99.

1964/65

Boston Celtics - Los Angeles Lakers (4-1)
Po siedmiomeczowej potyczce w Finałach Konferencji Wschodniej z Philadelphia, ( która kupiła Wilta Chamberlaina), Boston zmiażdżył Lakers'ów w finale NBA. Jerry West grający piąty sezon w NBA, uzyskał średni 40,6 kpt. na mecz w pięciomeczowych rozgrywkach, w których próbował podtrzymywać Lakers'ów grających bez kontuzjowanego Elgina Baylora Celtics wygrali trzy z pierwszych czterech meczy łącznie z grą otwarcia w Boston Garden 142-110. W piątym meczu Boston doprowadził do swojego siódmego tytułu z rzędu wygrywając 129-96.

"Wielka dynastia" lat 60 - tych

1965/66

Boston Celtics - Los Angeles Lakers (4-3)
Celtics kończą sezon wynikiem 55-25, po raz pierwszy od 10 lat przegrywają walkę o przodownictwo na Wschodzie. Wydawało się, że zdrowy Elgin Baylor będzie mógł wywrzeć większy wpływ na wynik tegorocznych finałów. Los Angeles wygrywa pierwszy mecz 133-129 po dogrywce Po przegranym meczu trener Celtów zapowiedział zakończenie po finałach kariery trenerskiej. Bostończycy zareagowali na tę zapowiedź trzema zwycięstwami z rzędu. W meczu piątym rozgrywanym w Bostonie Baylor zdobył 41 punktów a Los Angeles wygrało 121-117.W szóstym spotkaniu także wygrali Lakersi-123-115. W decydującej siódmej potyczce Bill Russell zdobył 25 punktów i zebrał 32 piłki, a jego Celtics wygrali 95-93 zdobywając ósme mistrzostwo z rzędu. Trener Auerbach rezygnuje z posady w Bostonie, posiada jednak bezprecedensowy rekord w NBA.

1966/67

Boston Celtics po odejściu znakomitego trenera Auerbacha powierza tą posadę nie, komu innemu, tylko Billowi Russellowi, który zostaje grającym trenerem. Russell z wynikiem 60-22 zajmuje z Boston Celtics drugie miejsce na Wschodzie za 76-ers.Finały konferencji Wschodniej w sezonie 66-67 wygrywa 76ers, pokonując Boston w krótkiej pięciomeczowej serii. Przegrana Celtów zakończyła wspaniały okres tej drużyny, w którym to zespół uczestniczył w 10 finałach ligi NBA.

1967/68

Boston Celtics - Los Angeles Lakers (4-2)
Zawodnicy Boston Celtics już po roku odzyskali tytuł mistrzowski, a drogę do tego sukcesu utorowali Bill Russell, Sam Jones i Balley Howell. W pierwszych czterech potyczkach drużyny podzieliły się po dwie wygrane. W piątym meczu Boston wygrał u siebie po dogrywce 120-117; 31 kpt. dla Celtics zdobył John Havlicek. W ostatnim, szóstym meczu do zwycięstwa Celtów poprowadził grający trener Bill Russell, wynik: 124-109. Było to ich szóste pod rząd zwycięstwo w finałach z drużyną Lakers.

1968/69

Boston Celtics - Los Angeles Lakers (4-3)
To był już ostatni tytuł wielkiej dynastii Celtów, 11-ty w ciągu 13 lat. Po czterech meczach było 2-2. W meczu piątym gwiazdy Los Angeles-Elgin Baylor, Jerry West i Wilt Chamberlain poprowadzili do zwycięstwa 117-104. Potem jednak Boston zrewanżował się dwoma zwycięstwami i zagarnął tytuł. W tych triumfach wielką rolę spełnił Bill Russell, który zneutralizował wielkiego Wilta. Jedyny raz w historii MVP finałów uznany został zawodnik drużyny pokonanej - Jerry West.

John Havlicek i McCarty

1969/70

Po zdobyciu 11 tytułów w ciągu 13 lat, Bill Russell kończy karierę. Odchodzi również Sam Jones. Do zespołu przychodź Jo Jo White, Henry Finkel. Trenerem zostaje Tom Heinsohn. Sezon 1969-70 Celtics kończą wynikiem 34-48, nie awansują do playoffs po raz pierwszy od 20 lat.

1970/71

W ciągu kolejnego sezonu do Celtów dołącza center Dave Cowens i Don Nelson. Porawiają swój wynik w sezonie regularnym, na 44-38, ale to jeszcze nie wystarcza by awansować do playoffs.

1973/74

Boston Celtics - Milwaukee Bucks (4-3)
W siódmym meczu tej emocjonującej serii Celtics nagle zmienili swoją strategię i zbudowali atak w oparciu o środkowego Dave'a Cowensa. Zdobył on w tym meczu więcej punktów od Jabbara (28-26), a także więcej razy zebrał piłkę od swojego przeciwnika (14-13) i dzięki temu Bostończycy wygrali 102-87. Za najlepszego zawodnika finałów został uznany John Havlicek zdobywający średnio 26,4 kpt./mecz. Ten ostatni mecz wcale by się nie odbył gdyby nie wspaniały rzut Jabbara w drugiej dogrywce szóstego spotkania doprowadzający do wyniku 102-101 Center Bucks zdobywał w całej serii średnio 32,5 kpt./mecz.

1975/76

Boston Celtics - Phoenix Suns (4-2)
W pierwszych czterech meczach drużyny podzieliły się zwycięstwami, wygrywając po dwa mecze na własnym terenie. W czwartym meczu wygranym przez Phoenix, najbardziej błyszczał debiutant, środkowy Alvan Adams. Mecz piąty to bardzo ważne zwycięstwo Bostonu, które dało im prowadzenie w serii 3-2. Ale nie przyszło łatwo: Celtowie wymęczyli tą wygraną 128-126 po 3 dogrywkach, było to najdłuższe spotkanie w historii finałów. Najwięcej punktów zdobył JoJo White z Boston - 33 pkt. Mecz szósty zakończył się zwycięstwem Celtics 88-87, co dało 13 mistrzostwo Bostonowi w ciągu 20 lat.

1978/79

Wielka transakcja z San Diego, do zespołu przychodź: Nate Archibald, Billy Knight, Marvin Barnes w zamian za Freemana Williamsa (pierwszy numer draftu) Kevin Kunnert, Kermit Washington, Sidney Wicks. Ale najważniejsze: Aurebach zrobił kolejny genialny ruch, początkujący nowy rozdział w dziejach Celtów. Mając prawo pierwszego wyboru w drafcie, zdecydował się na Larry'ego Birda. Było to odważne i zarazem ryzykowne, gdyż Bird nie mógł jeszcze przez rok dołączyć do zespołu. Opłacało się jednak poczekać. trzecie świetne posunięcie Aurebacha polegało na dość skomplikowanym "handlu wymiennym " z Golden State Warriors. Red oddał im dwa prawa wyboru w I rundzie draftu za centra Roberta Parisha oraz wybór nr. 3, który został wykorzystany później na Kavina Mc Hale'a. W dwóch odrębnych transakcjach Aurebachowi udało się też pozyskać obrońców Dannisa Johnsona i Danny'ego Ainge'a. W ten sposób powstał zespół, który w latach 80-tych znów dominował w konferencji wschodniej. Pod przewodnictwem Larry'ego Birda Boston Celtics pięciokrotnie walczyli w finałach NBA, trzy razy zdobywają mistrzostwo ligi. Po tych wszystkich zmianach oraz po odejściu Johna Havlicka, drużyna z Bostonu uzyskała marny wynik 29-53.

1980/81

Boston Celtics - Houston Rockets (4-2)
Celtics zdołali odrobić stratę 1-3 w meczach Finałów Konferencji, grając przeciw Philadelphi 76ers. Także pierwsze spotkanie finału wygrali, grając na własnym terenie - 98-95. W drugim meczu Moses Malone zdobył 31 punktów dla Houston, a jego koledzy zabrali piłkę rywalom razem 22 razy, co dało wygraną 92-90. W następnych dwóch meczach drużyny podzieliły się zwycięstwami. W ważnym, piątym meczu Boston wygrał 109-80, do czego najbardziej przyczynił się Cedric Maxwell, który zanotował 28 punktów oraz 15 zbiórek. W szóstym meczu nareszcie przełamał swój impas strzelecki Larry Bird, który zdobył 27 punktów, w tym kilka rzutów w końcówce i przyczynił się do zwycięstwa 102-91 i do zdobycia tytułu.

Larry Bird i Kevin McHale

1983/84

Boston Celtics - Los Angeles Lakers (4-3)

1984/85

Boston Celtics - Los Angeles Lakers (2-4)
Kolejny finał z Los Angeles Lakers. To już dziewiąty raz w historii. Pierwszy mecz wygrany przez Celtics 148-114 nie zapowiadał końca wielkiej drużyny z Bostonu. Jednak kolejne 5 meczy, z czego 4 wygrane przez jednego gracza, mowa oczywiście o Kareemie Abdul Jabbarze, przesądziły. Lakers pokonują odwiecznego rywala i zostają mistrzami NBA.

Robert Parish i Larry Bird

1985/86

Boston Celtics - Houston Rockets (4-3)
Pokonują w finale "Twin Towers" czyli Hakeem'a Olajuwana i Ralpha Sampsona z Houston Rockets w sześciomeczowej serii. To był 16 tytuł w historii klubu.

1986/87

Boston Celtics - Los Angeles Lakers (2-4)
W 1986 roku, nie zdążywszy rozegrać ani jednego meczu w barwach Celtów, zmarł bardzo młody Len Bias, uważany za gracza zdolnego poprowadzić drużynę do wielu zwycięstw. Dopiero po zaciętej walce w East Konference, Celtowie wygrali z Ditroit Pistons. Później jednak nie byli w stanie sprostać rywalom sprzed roku i ulegli w finale.

1992/93

Po zdobyciu razem z Dream Team latem 1992 roku w Barcelonie tytułu Mistrzów Olimpijskich Larry Bird rezygnuje z dalszej kariery koszykarskiej. Jedna z największych gwiazd NBA odchodzi z Celtics, po 13 latach. Kolejnym ciosem dla bostończyków była niespodziewana śmierć w trakcie treningu ich najlepszego strzelca Reggie'ego Lewisa w 1993 roku.

1994-95

Boston Celtics rozgrywają swój ostatni mecz w swojej starej, zniszczonej hali.

Ron Mercer i Antoine Walker

1996-98

W drafcie 1996 roku do zespołu dołącza Antoine Walker. Draft 1997, zespół pozyskuje w drafcie Rona Mercera i Chanceya Billupsa (wymienionego za Kennego Andersona). Trenerem zostaje Rick Pitino. W meczu otwarcia sezonu 1997-98 Celtics pokonują aktualnych mistrzów NBA Chicago Bulls 92-85 oraz kończą sezon wynikiem 36-46. W Celtach odżywa nadzieja na lepszą przyszłość.